Po przekroczeniu drzwi, znaleźliśmy się w dość przestronnej sali. Po lewej stronie wejścia znajdował się kontuar, szeroki na całą długość ściany. Środek sali wypełniały małe okrągłe stoliki. Prawą stronę zaś zajmowała szafa grająca oraz dwie duże kanapy w kątach i stojące przy nich stoły. Chociaż w sali było dość gwarno i tłoczno, te miejsca, nieco oddalone od reszty stolików, pozostawały wolne. Zapewne to przy nich zasiadały większe szychy, odpoczywając po "ciężkim dniu pracy". Z ciemnoczerwonych ścian wystawały elektryczne lampiony. Gdzieniegdzie stały też tuje w doniczkach. Całkiem gustownie urządzone miejsce.
Podeszliśmy do kontuaru. Zająłem miejsce, Lucjan jednak nie siadał. Zamówił u barmana - podręcznikowego przedstawiciela swojej profesji, nieco tęgiego, łysego faceta o miłej twarzy i czarnym wąsie, w okolicach czterdziestki - kilka kolejek dla mnie, po czym wyszedł, tłumacząc się, że ma jeszcze coś do załatwienia. Nie przeszkadzało mi to zbytnio, gdyż w tak zatłoczonej sali nietrudno byłoby znaleźć towarzysza... choć i on nie był mi koniecznie potrzebny.
Gdy Lucjan powrócił po czasie nieco dłuższym niż poprzednio, zastał mnie pogrążonego w rozmowie z siedzącą obok licealistką w marynarskim mundurku, która piła tylko colę. Zajęty konwersacją nawet go nie zauważyłem.
- Więc twierdzisz, że wcale nie umarłaś?! - spytałem z niedowierzaniem.
Kiwnęła zawzięcie głową, potrząsając pomarańczowymi wstążkami.
- Właściwie to trafiłam tu przypadkiem. Pewnego dnia zwyczajnie obudziłam się tutaj.
- I nie przeraża cię to w ogóle?
- Co ty, przecież mogę wrócić w każdej chwili!
- Niby jak? - ręka unosząca kieliszek do ust zatrzymała się w połowie drogi.
- Nie do końca wiem, jak to działa, ale wystarczy, że chcę znaleźć się w tym lub tamtym świecie i następnego dnia już się w nim budzę - odrzekła spokojnie, pijąc colę.
Nawet nie wiem, czy jej wierzyłem, ale rozmawiało się ciekawie i to mi wystarczyło.
- Skąd w ogóle wiedziałaś o istnieniu tego miejsca?
- Nie wiedziałam. Myślę, że chodziło raczej o sam cel moich pragnień, a nie miejsce, w którym się on znajduje.
- A właściwie dlaczego chciałaś się tu znaleźć?
- Jak to: dlaczego? Oczywiście, że dla dobrej zabawy! Całe życie marzyłam o tym, żeby spotkać jakieś nadnaturalne istoty i mieć z nimi ubaw. Może nie ma tu esperów, kosmitów czy podróżników w czasie, ale bogowie śmierci, demony i wampiry w zupełności mi wystarczą!
Zachłysnąłem się właśnie pitym drinkiem. Po chwili kaszlania, padło pytanie:
- Są tu takie istoty?!
- Jasne, pewnie już sam jakąś spotkałeś. Słyszałam, że jakiś bóg śmierci pracuje tu na recepcji...
"Czy ona mówi właśnie o tym sztywniaku z Przedsionka?!" - przemknęło mi przez myśl. - "Chociaż... Może i wygląda niepozornie, z drugiej strony wydaje się nieco przerażający, gdyby się dobrze nad tym zastanowić".
- O! A tam na przykład też siedzi jeden - odwróciła się i wskazała jedną z kanap w rogu. Siedział na niej wysoki facet w czerwonym płaszczu i kapeluszu oraz żółtych okularach, popijający coś czerwonego, wino, mam nadzieję. - Alucard jest zdecydowanie moim ulubionym ze wszystkich wampirów tutaj! Czasem nawet wpada do niego z Nieba taki ksiądz z dwoma bagnetami i robią tu niezłą rozróbę...
- To Niebo też istnieje? - przerwałem, całkowicie pomijając domniemanego wampira, wspomniane rozróby oraz fakt, że nawet nie zauważyłem, kiedy ten dryblas wszedł do sali.
- To chyba oczywiste! Jesteś w Piekle i nawet nie zastanowiłeś się nad istnieniem Nieba?
- Jak tam jest? - w sumie jej uwaga była słuszna, ale zbytnia ciekawość mnie zżerała, więc ją zignorowałem.
- Nie wiem, nigdy tam nie byłam - rzuciła tak, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.
- Hę? Jak to? Nie potrafisz się tam dostać czy co?
- No pewnie, że potrafię! - krzyknęła oburzona. Uspokoiła się, dodając: - A przynajmniej tak sądzę. Te światy działają na podobnych zasadach, więc jestem pewna, że gdybym tylko chciała, mogłabym się tam przenieść tak samo jak tu.
- Dlaczego więc nigdy tego nie zrobiłaś?
- Bo nie chciałam, oczywiście! - rzekła tonem, jakby tłumaczyła coś dziecku... albo idiocie. - Tu mam wystarczająco dużo rozrywki, nie potrzebuję tych nudziarzy z Nieba!
Właśnie odkryłem fakt dotyczący mojej osoby jeszcze za życia: nieważne, ile wypiję, wciąż potrafię zachować trzeźwość umysłu. Moi ziemscy kumple z pewnością musieli mi zazdrościć tej umiejętności.
- Wcześniej wspomniałaś - zacząłem - że Piekło i Niebo działają na tych samych zasadach. Teraz zaś twierdzisz, że tamten świat jest pełen nudziarzy, choć otwarcie przyznałaś, że nigdy tam nie byłaś. Możesz mi wytłumaczyć, skąd Ty to wszystko wiesz? - zakończyłem swoje jakże odkrywcze wywody, w duchu gratulując sobie bystrości umysłu.
- O, wreszcie pytasz o coś sensownego! - ucieszyła się. - Opowiedzieli mi to ludzie, którzy stamtąd przybyli.
- Możliwa jest podróż między tymi światami?! Naprawdę?
- Ja nigdy nie kłamię! Nie do końca wiem, w jaki sposób to robią, ale wielu już uciekło tam... albo stamtąd - uśmiechnęła się pod nosem. - Chociaż zdecydowana większość do Piekła wróciła.
- I ja też mógłbym kiedyś porozmawiać z którymś? - spytałem szczerze zaciekawiony.
- A co, mi nie wierzysz? Ech, jesteś taki sam jak on... - powiedziała już niepierwszy raz dzisiaj. - Na słowo mi nie uwierzył, a na własne oczy też nie chciał sprawdzać...
Po chwili poderwała się, wykrzykując:
- Wiesz co? Powinnam cię z nim zapoznać, z pewnością byście się dogadali! - Zaczęła się zbierać. - Tylko najpierw muszę wymyślić, jak go tu sprowadzić...
- Czyli potrafisz przemieszczać między światami również innych ludzi?
- Kilka osób chcących się wyrwać z Piekła już mnie o to prosiło, ale nie potrafiłam zabrać ich ze sobą. Może w drugą stronę będzie inaczej! - zeskoczyła ze stołka.
- Zaraz, ale nie powiedziałaś mi nic o Niebie!
- Niech Lucjan Ci wyjaśni. Albo ktokolwiek inny z obecnych. Każdy, kto przyszedł do Piekła stamtąd, prędzej czy później trafia właśnie tu - rzuciła na odchodne, wskazując ręką bar.
- Dogadałeś się z Haruhi? Nie lada wyczyn, gratuluję - usłyszałem za plecami. Obróciłem się, aby ujrzeć Lucjana dosiadającego się do mnie z drugiej strony.
- Od dawna słuchałeś? - spytałem obojętnie.
- Mniej więcej od fragmentu o demonach, wampirach... Zaraz, to wszystko?
- A co, liczyłeś, że uda Ci się mnie przestraszyć, zachodząc mnie tak z zaskoczenia? - od razu pojąłem, o co mu chodzi i mimowolnie uśmiechnąłem się pod nosem.
- Szczerze mówiąc tak - rzekł z wyrzutem. - Chciałem się odgryźć za te wszystkie riposty psujące atmosferę, jaką starałem się zbudować!
- Wybacz - uśmiechnąłem się, po czym opróżniłem kolejny kieliszek - ale z zasady nie lubię robić tego, czego ode mnie oczekują.
- I znów mi wszystko psujesz - pokręcił głową i zamówił też kolejkę dla siebie. - Wracając do tematu: miło się wam rozmawiało?
- Całkiem ciekawie, chociaż raz czy drugi porównała mnie do... Kto to właściwie jest Kyon?
- Och, czyli aż tak Cię polubiła - rzekł sam do siebie, jawnie ignorując moje pytanie.
