Krąg Czwarty.

Po przekroczeniu drzwi, znaleźliśmy się w dość przestronnej sali. Po lewej stronie wejścia znajdował się kontuar, szeroki na całą długość ściany. Środek sali wypełniały małe okrągłe stoliki. Prawą stronę zaś zajmowała szafa grająca oraz dwie duże kanapy w kątach i stojące przy nich stoły. Chociaż w sali było dość gwarno i tłoczno, te miejsca, nieco oddalone od reszty stolików, pozostawały wolne. Zapewne to przy nich zasiadały większe szychy, odpoczywając po "ciężkim dniu pracy". Z ciemnoczerwonych ścian wystawały elektryczne lampiony. Gdzieniegdzie stały też tuje w doniczkach. Całkiem gustownie urządzone miejsce.

Podeszliśmy do kontuaru. Zająłem miejsce, Lucjan jednak nie siadał. Zamówił u barmana - podręcznikowego przedstawiciela swojej profesji, nieco tęgiego, łysego faceta o miłej twarzy i czarnym wąsie, w okolicach czterdziestki - kilka kolejek dla mnie, po czym wyszedł, tłumacząc się, że ma jeszcze coś do załatwienia. Nie przeszkadzało mi to zbytnio, gdyż w tak zatłoczonej sali nietrudno byłoby znaleźć towarzysza... choć i on nie był mi koniecznie potrzebny.

Gdy Lucjan powrócił po czasie nieco dłuższym niż poprzednio, zastał mnie pogrążonego w rozmowie z siedzącą obok licealistką w marynarskim mundurku, która piła tylko colę. Zajęty konwersacją nawet go nie zauważyłem.

- Więc twierdzisz, że wcale nie umarłaś?! - spytałem z niedowierzaniem.
Kiwnęła zawzięcie głową, potrząsając pomarańczowymi wstążkami.
- Właściwie to trafiłam tu przypadkiem. Pewnego dnia zwyczajnie obudziłam się tutaj.
- I nie przeraża cię to w ogóle?
- Co ty, przecież mogę wrócić w każdej chwili!
- Niby jak? - ręka unosząca kieliszek do ust zatrzymała się w połowie drogi.
- Nie do końca wiem, jak to działa, ale wystarczy, że chcę znaleźć się w tym lub tamtym świecie i następnego dnia już się w nim budzę - odrzekła spokojnie, pijąc colę.
Nawet nie wiem, czy jej wierzyłem, ale rozmawiało się ciekawie i to mi wystarczyło.
- Skąd w ogóle wiedziałaś o istnieniu tego miejsca?
- Nie wiedziałam. Myślę, że chodziło raczej o sam cel moich pragnień, a nie miejsce, w którym się on znajduje.
- A właściwie dlaczego chciałaś się tu znaleźć?
- Jak to: dlaczego? Oczywiście, że dla dobrej zabawy! Całe życie marzyłam o tym, żeby spotkać jakieś  nadnaturalne istoty i mieć z nimi ubaw. Może nie ma tu esperów, kosmitów czy podróżników w czasie, ale bogowie śmierci, demony i wampiry w zupełności mi wystarczą!
Zachłysnąłem się właśnie pitym drinkiem. Po chwili kaszlania, padło pytanie:
- Są tu takie istoty?!
- Jasne, pewnie już sam jakąś spotkałeś. Słyszałam, że jakiś bóg śmierci pracuje tu na recepcji...
"Czy ona mówi właśnie o tym sztywniaku z Przedsionka?!" - przemknęło mi przez myśl. - "Chociaż... Może i wygląda niepozornie, z drugiej strony wydaje się nieco przerażający, gdyby się dobrze nad tym zastanowić".
- O! A tam na przykład też siedzi jeden - odwróciła się i wskazała jedną z kanap w rogu. Siedział na niej wysoki facet w czerwonym płaszczu i kapeluszu oraz żółtych okularach, popijający coś czerwonego, wino, mam nadzieję. - Alucard jest zdecydowanie moim ulubionym ze wszystkich wampirów tutaj! Czasem nawet wpada do niego z Nieba taki ksiądz z dwoma bagnetami i robią tu niezłą rozróbę...
- To Niebo też istnieje? - przerwałem, całkowicie pomijając domniemanego wampira, wspomniane rozróby oraz fakt, że nawet nie zauważyłem, kiedy ten dryblas wszedł do sali.
- To chyba oczywiste! Jesteś w Piekle i nawet nie zastanowiłeś się nad istnieniem Nieba?
- Jak tam jest? - w sumie jej uwaga była słuszna, ale zbytnia ciekawość mnie zżerała, więc ją zignorowałem.
- Nie wiem, nigdy tam nie byłam - rzuciła tak, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.
- Hę? Jak to? Nie potrafisz się tam dostać czy co?
- No pewnie, że potrafię! - krzyknęła oburzona. Uspokoiła się, dodając: - A przynajmniej tak sądzę. Te światy działają na podobnych zasadach, więc jestem pewna, że gdybym tylko chciała, mogłabym się tam przenieść tak samo jak tu.
- Dlaczego więc nigdy tego nie zrobiłaś?
- Bo nie chciałam, oczywiście! - rzekła tonem, jakby tłumaczyła coś dziecku... albo idiocie. - Tu mam wystarczająco dużo rozrywki, nie potrzebuję tych nudziarzy z Nieba!
Właśnie odkryłem fakt dotyczący mojej osoby jeszcze za życia: nieważne, ile wypiję, wciąż potrafię zachować trzeźwość umysłu. Moi ziemscy kumple z pewnością musieli mi zazdrościć tej umiejętności.
- Wcześniej wspomniałaś - zacząłem - że Piekło i Niebo działają na tych samych zasadach. Teraz zaś twierdzisz, że tamten świat jest pełen nudziarzy, choć otwarcie przyznałaś, że nigdy tam nie byłaś. Możesz mi wytłumaczyć, skąd Ty to wszystko wiesz? - zakończyłem swoje jakże odkrywcze wywody, w duchu gratulując sobie bystrości umysłu.
- O, wreszcie pytasz o coś sensownego! - ucieszyła się. - Opowiedzieli mi to ludzie, którzy stamtąd przybyli.
- Możliwa jest podróż między tymi światami?! Naprawdę?
- Ja nigdy nie kłamię! Nie do końca wiem, w jaki sposób to robią, ale wielu już uciekło tam... albo stamtąd - uśmiechnęła się pod nosem. - Chociaż zdecydowana większość do Piekła wróciła.
- I ja też mógłbym kiedyś porozmawiać z którymś? - spytałem szczerze zaciekawiony.
- A co, mi nie wierzysz? Ech, jesteś taki sam jak on... - powiedziała już niepierwszy raz dzisiaj. - Na słowo mi nie uwierzył, a na własne oczy też nie chciał sprawdzać...
Po chwili poderwała się, wykrzykując:
- Wiesz co? Powinnam cię z nim zapoznać, z pewnością byście się dogadali! - Zaczęła się zbierać. - Tylko najpierw muszę wymyślić, jak go tu sprowadzić...
- Czyli potrafisz przemieszczać między światami również innych ludzi?
- Kilka osób chcących się wyrwać z Piekła już mnie o to prosiło, ale nie potrafiłam zabrać ich ze sobą. Może w drugą stronę będzie inaczej! - zeskoczyła ze stołka.
- Zaraz, ale nie powiedziałaś mi nic o Niebie!
- Niech Lucjan Ci wyjaśni. Albo ktokolwiek inny z obecnych. Każdy, kto przyszedł do Piekła stamtąd, prędzej czy później trafia właśnie tu - rzuciła na odchodne, wskazując ręką bar.

- Dogadałeś się z Haruhi? Nie lada wyczyn, gratuluję - usłyszałem za plecami. Obróciłem się, aby ujrzeć Lucjana dosiadającego się do mnie z drugiej strony.
- Od dawna słuchałeś? - spytałem obojętnie.
- Mniej więcej od fragmentu o demonach, wampirach... Zaraz, to wszystko?
- A co, liczyłeś, że uda Ci się mnie przestraszyć, zachodząc mnie tak z zaskoczenia? - od razu pojąłem, o co mu chodzi i mimowolnie uśmiechnąłem się pod nosem.
- Szczerze mówiąc tak - rzekł z wyrzutem. - Chciałem się odgryźć za te wszystkie riposty psujące atmosferę, jaką starałem się zbudować!
- Wybacz - uśmiechnąłem się, po czym opróżniłem kolejny kieliszek - ale z zasady nie lubię robić tego, czego ode mnie oczekują.
- I znów mi wszystko psujesz - pokręcił głową i zamówił też kolejkę dla siebie. - Wracając do tematu: miło się wam rozmawiało?
- Całkiem ciekawie, chociaż raz czy drugi porównała mnie do... Kto to właściwie jest Kyon?
- Och, czyli aż tak Cię polubiła - rzekł sam do siebie, jawnie ignorując moje pytanie.

Krąg Trzeci.

Gdy szliśmy korytarzem, coś rzuciło mi się w oczy.
- Od początku mojego pobytu tutaj - zacząłem - nie zauważyłem ani jednego okna. Czyżby Piekło naprawdę znajdowało się pod ziemią?
- A gdzie tam! Kolejne ziemskie wymysły - prychnął. To miejsce jest jakby innym wymiarem, całkowicie odrębnym, poza czasem i przestrzenią.
Spojrzał na mnie z ukosa:
- Nie mów, że wierzyłeś w te bzdury o Piekle we wnętrzu ziemi i Niebie ponad chmurami - rzekł drwiąco.
- Tyle niesamowitych rzeczy mi dziś naopowiadałeś, że sam już nie wiem, w co wierzyć - rzuciłem niewinnie.
Zamyślił się, ignorując moje zaczepki.
- Wiesz, właściwie część ziemskich teorii jest prawdziwa - powiedział po chwili.
- Co na przykład? Chyba nie te historie o smołach, kotłach i karaniu grzeszników przez wieki? - przeraziłem się.
- Ależ skąd. Smoły i kotły są tylko dla katolików, jak sobie wymyślili, tak mają - uśmiechnął się pod nosem.
Wciąż nie potrafiłem rozpoznać, kiedy mówi prawdę, kiedy blefuje, a kiedy zwyczajnie robi sobie ze mnie jaja. Nie dając się sprowokować, pominąłem tę kwestię:
- Co jeszcze jest prawdą? Czy dla nie-katolików też coś macie?
Zastanowił się:
- No... Jest jeszcze na przykład... O, już mam! Chodźmy tędy, pokażę ci najgorsze, co może cię tu spotkać! - rzucił nieco teatralnym tonem.
Skręciliśmy w boczną uliczkę i ruszyliśmy labiryntem korytarzy, wszystkich wyglądających dokładnie tak samo. "Jakim cudem oni się tu nie gubią?!" - przemknęło mi przez myśl. Nie odzywałem się, aby nie psuć Lucjanowi klimatu grozy wywołanego ostatnim zdaniem - "A niech ma trochę zabawy. Przecież to zastanowienie było ewidentnie udawane, pewnie nie mógł się doczekać tego momentu wycieczki". Nawet udawałem zaniepokojenie, gdy zerkał na mnie ukradkiem, złośliwie uśmiechając się pod nosem, chociaż myślami byłem gdzie indziej. Zastanawiałem się właśnie dlaczego nie porobią tabliczek na te wszystkie drzwi, kiedy zatrzymaliśmy się. Rozejrzałem się ukradkiem. Staliśmy przed drzwiami wyglądającymi jak wszystkie inne tutaj. Jedynym, co odróżniało je od reszty korytarza, było krzesło stojące tuż koło nich, oparte o ścianę.
- Po co tu to krzesło? - zaciekawiłem się, zapominając o udawaniu przerażenia.
- Przeznaczenie owego przedmiotu poznasz dopiero, gdy wyjdziesz z tego pokoju - Lucjan wszedł w jeszcze bardziej teatralny ton. Zaczynało mnie to lekko irytować:
- Jeśli mam tam wchodzić tylko po to, żeby dowiedzieć się do czego służy krzesło, to chyba podziękuję.
- Za tymi drzwiami kryje się najgorsza tortura, jaką zna Piekło - kontynuował tym samym tonem, puszczając mimo uszu mój sarkazm.
- Jest to kara dla tych, którzy zadają za dużo pytań! - wskazał na mnie z wyrazem triumfu na twarzy.
- Ach, czyli pozbywacie się tego, co dla was niewygodne. Niegłupie, przyznaję - kiwnąłem głową. Pierwsza sensowna rzecz w tym miejscu. Nawet jeśli jest to okrutna metoda rodem z mafii czy ZUSu.
Otworzył usta chcąc powiedzieć coś jeszcze, kiedy jedne z drzwi w oddali otworzyły się i wychynął zza nich urzędnik, wołając:
- Ej Lucek, chodź na chwilę, musisz coś podpisać!
- Ile razy mam wam powtarzać, żebyście zwracali się do mnie z szacunkiem! - Lucjan wydarł się w jego kierunku, po czym odwrócił się do mnie:
- A więc zostawiam cię sam na sam z twoją karą - powrócił do teatralnego tonu i złowieszczego uśmiechu. - Nie będzie mnie najwyżej 5 minut, chociaż kto wie, czy wytrzymasz aż tyle... - rzekł tajemniczo, po czym się oddalił. Zostałem więc sam, analizując sytuację i kłócąc się w myślach sam ze sobą:
„I on naprawdę myśli, że po tym, co usłyszałem wejdę tam z własnej woli? A może właśnie liczy na to, że tu zostanę, więc powinienem wejść, żeby zrobić mu na złość? A jeśli to był podwójny blef, żeby mnie wykiwać? Najlepiej posiedzę sobie na tym krześle i poczekam tu na niego. Jeśli się przyczepi, że za szybko wyszedłem, wyrzucę mu, że uwinąłem się szybciej niż on! Ale wtedy może zapytać, co zastałem w środku... Nie, to może być niebezpieczne. Chociaż z drugiej strony umrzeć i tak nie mogę, a to miejsce w najmniejszym stopniu nie funkcjonuje tak, jak powinno, więc szansa natrafienia na wieczne tortury jest niewielka." - nieodparta ciekawość nie dawała mi spokoju. Zawahałem się z ręką na klamce: „Zaraz, a jeśli właśnie tego oczekiwał i wpadnę w pułapkę? Pewnie teraz mnie skądś obserwuje i ma z tego niezły ubaw..."
- Aaa! Mam tego dość! - krzyk zza moich pleców przerwał te rozważania. Nim się odwróciłem, Lucjan zdążył otworzyć drzwi. Wepchnął mnie do środka i błyskawicznie za mną zamknął.
- Wracam za 5 minut, baw się dobrze przez ten czas! - krzyknął lekko jeszcze zdenerwowany, siląc się na wesołość.
- Lucjan, bez przesady! Nie wygłupiaj się! - dobijałem się do drzwi.
- I jeszcze jedno: jeśli teraz krzyczysz, nie strzęp sobie gardła. Ten pokój jest dźwiękoszczelny od środka.
Zdziwiłem się. Dźwiękoszczelny? I to jednostronnie? Te cienkie ściany i drewniane drzwi? Ale jak już wspominałem: tu nic nie funkcjonuje na normalnych zasadach. Skoro już mnie tu zamknął, postanowiłem rozejrzeć się trochę po pokoju. Odwróciłem się przodem do jego wnętrza. Było to dość niewielkie pomieszczenie, jednak wisząca pod sufitem żarówka oświetlała tylko sam jego środek, optycznie je powiększając. Dopiero teraz spostrzegłem, że nie jestem tu sam. Na środku pokoju, pod samotnie zwisającą żarówką, stało krzesło, na którym siedział ktoś odwrócony do mnie tyłem. Był wyjątkowo niski, jednak tym, co najbardziej rzucało się w oczy był wysoki i cienki cylinder. Zanim zdążyłem się odezwać, zeskoczył z krzesła i odwrócił się przodem do mnie. Popełniłem błąd nazywając go człowiekiem. Przede mną stało... stworzenie. Stworzenie miało metr-dwadzieścia wzrostu, z czego przynajmniej połowę tego stanowił cylinder. Całkowicie białe ubranie podkreślało jego śnieżnobiałą skórę. Opierał się o długą, drewnianą laskę, również w całości białą. Ogólnym wyglądem, a już zwłaszcza niesamowicie długim nosem, przywodziło na myśl mrówkojada. Zwyczajnie zaniemówiłem. Po raz pierwszy od... od kiedy pamiętam. Czyli od początku mojego pobytu tutaj. Stworzenie zmierzyło mnie wzorkiem po czym rzekło:
- Ach, rozumiem. Oniemiałeś z zachwytu na mój widok. Nic dziwnego, w końcu nie każdy ma to szczęście móc spotkać wielkiego Excalibura na żywo!
Nieco oprzytomniałem. Excalibur? Ten legendarny, wspaniały miecz w rzeczywistości jest... tym?
- Zapewne przybyłeś tu poznać moją historię? To świetnie trafiłeś, z chęcią opowiem ci o dawnych czasach. Moja legenda rozpoczęła się w XII wieku,kiedy to walczyłem u boku króla Artura...
- Zaraz - wtrąciłem się.- Chcesz powiedzieć, że...
- Idioto! - wykrzyknął grożąc mi swoją laską. - Nie przerywaj w trakcie opowieści! Wracając do tematu: jak już mówiłem, każdy dzień zaczynam od filiżanki Nescafe. Natomiast po południu obowiązkowo piję Liptona. Wieczorem zaś...
- Wcześniej mówiłeś o czymś zupełnie innym - zauważyłem. Po początkowym otępieniu mój mózg powoli wracał naturalnego stanu.
- Idioto! - ponownie skierował laskę w moją stronę. - Mówiłem, żebyś nie przerywał! No nie, teraz przez ciebie zgubiłem wątek. O czym to ja...
- Wspominałeś coś o swojej przeszłości - podpowiedziałem. Mimo wszystko, akurat to mnie zainteresowało. Obrócił się zdziwiony w moim kierunku:
- A ty kim jesteś? Już wiem, pewnie zbłąkanym wędrowcem, który dotarł tu z daleka, aby ujrzeć mą potęgę na własne oczy!
- Że co? - coraz mniej z tego rozumiałem.
- Jednakże moja przeszłość jest bardzo długa i obfituje w wiele ciekawych historii. Może chciałbyś usłyszeć coś konkretnego?
- Naprawdę jesteś tym słynnym mieczem? - wypaliłem szybko pierwsze, co mi przyszło do głowy, żeby tylko nie zaczynał od nowa tych opowieści. Poza tym byłem szczerze ciekaw.
- Oczywiście! Moja moc czyni mnie tak potężnym, że mam zdolność przemiany w dowolny rodzaj broni!
„A próbowałeś kiedyś być granatem ręcznym albo miną przeciwpancerną?" - niezmiernie mnie korciło, lecz nie wypowiedziałem tego na głos.
- Idioto! - wykrzyknął ponownie.
- Przecież nawet się nie odezwałem! - wszedłem mu w słowo.
Znieruchomiał z wciąż uniesioną do góry laską. Gdy po chwili otworzyłem usta z zamiarem przerwania tej niezręcznej ciszy, ponownie wypalił:
- Ktoś ty?
- Nie zaczynaj tego znowu!
- A! Przyszedłeś, aby podpisać ze mną kontrakt? Więc szczęście ci dziś dopisało! Z moją mocą staniesz się niezwyciężonym wojownikiem! Jednakże w zamian będziesz musiał dostosować się do 1000 zasad, jakie przewiduje kontrakt.
- Hę? - to najlepsza reakcja, na jaką było mnie stać w tej chwili. Moja twarz musiała wyrażać całkowitą pustkę umysłową, gdyż tak właśnie się czułem.
- Nie wyglądasz na przekonanego. No dobrze, tym razem zrobię wyjątek i zmniejszę ci ich ilość do 800. Jednakże bezwzględnie musisz przestrzegać najważniejszej z nich, zasady 524: „Zastrzegam sobie prawo do codziennych, 5-godzinnych rozmów z tobą."!
Ilu? Sama ta rozmowa zdawała się trwać tyle, choć w rzeczywistości musiała być ze 100 razy krótsza.
- To co? Mam już przygotowywać formularze? - spytał, wyjmując zza połów marynarki pokaźny plik kartek. Stwierdziłem, że skoro na logikę się nie da, trzeba spróbować podejść go w inny sposób.
- C-czekaj! Z chęcią go popiszę, ale najpierw chciałbym się przekonać, czy legendy są prawdziwe - uśmiechnąłem się niemrawo. - Może rozwiejesz moje wątpliwości i zmienisz się w broń? Najlepiej w miecz, to chyba twoja najpopularniejsza forma, prawda?
Przez te nieprzeniknione ciemności przy ścianach i w kątach pokoju, nie mogłem dostrzec jego przeciwległego krańca. Możliwe, że to pomieszczenie było większe, niż mi się początkowo zdawało. Gdyby udało mi się go czymś zająć, mógłbym spróbować do wyminąć i poszukać wyjścia z drugiej strony.
- Liczysz na małą prezentację mojej potęgi? Racja, ja też nie mógłbym wytrzymać spotkania z taką osobistością bez zobaczenia choć cząstki jego mocy... Jednakże! - kopnął stojące obok krzesło pod ścianę, robiąc sobie miejsce. - Muszę się najpierw rozgrzać. Co powiesz na mały pokaz?
Nie dał mi czasu na odpowiedź, gdyż od razu zaczął śpiewać, bujając się do rytmu:
- Excalibur! Excalibur!
From the United King
I'm looking for heaven
I'm going to California!
- Ej, co ty robisz? - usiłowałem mu przerwać. - Miałeś przecież...
- Excalibur! Excalibur! - całkowicie mnie ignorując, tym razem zaczął jeszcze skocznie pląsać do rytmu. Przezornie cofnąłem się pod same drzwi. Natrafiając ręką na klamkę, bezwiednie ją nacisnąłem. Wtedy drzwi ustąpiły. Cały czas były otwarte... Przeklinając głupotę, nie potrafiłem już nawet stwierdzić czy Lucjana, czy swoją, cicho wymknąłem się z pokoju. Zamknąłem za sobą drzwi i po chwili namysłu zablokowałem je stojącym obok krzesłem. Z ulgą spojrzałem na mebel. Punkt dla Lucjana. W tym wypadku musiałem przyznać mu rację. To z kolei przypomniało mi o innych jego słowach. przyłożyłem ucho do drzwi i nasłuchiwałem. Excalibur widocznie nie zauważył mojej ucieczki, bo wciąż śpiewał, kiedy wychodziłem. Gdy tylko zamknąłem drzwi, śpiew ucichł. Teraz też nie było niczego słychać. Mimo to byłem przekonany, że wciąż śpiewa, jednak nie miałem większej ochoty tego sprawdzać. Czyli po raz kolejny Lucjan powiedział mi prawdę. „Chociaż gdy teraz się nad tym zastanowię..." - przyszło mi do głowy. - „ Z wnętrza wszystko było dobrze słychać, a mimo to nie usłyszałem jego kroków, gdy odchodził. To oznacza, że musiał stać tam jakiś czas i przytrzymywać drzwi. Zaraz, czyli nawet nie ma w nich zamka? Ten pokój zdecydowanie nie powinien pozostawać otwarty, jeszcze ktoś mógłby tam wejść... lub, co gorsza, wyjść." W tym momencie zrozumiałem do czego naprawdę służyło to krzesło. Opadłem na nie, wzdychając. Byłem właśnie pogrążony w myślach, jak bardzo muszą tutaj ciąć koszty, że tak na wszystkim oszczędzają, gdy właśnie wrócił Lucjan. Nie krył zdziwienia.
- Tak szybko wyszedłeś? Jak ci się to udało?
- A co, liczyłeś, że dam mu się zaprosić na herbatkę?
- Humor jak zwykle ci dopisuje, więc nie może być tak źle! - zaśmiał się, po czym rzekł wciąż wesoło, lecz mniej żartobliwie: Ale naprawdę, masz moje wyrazy uznania. Większość ludzi już po krótkim czasie przebywania tam jest w takim szoku, że nawet nie zauważa, iż drzwi nie są zamknięte.
- Ach, czyli to zwykle pranie mózgu? - uśmiechnąłem się pod nosem. - Czyli jeśli nowo przybyli nie zwariują sami z siebie, trochę im w tym pomagacie? Nie rozumiem jaki w tym cel, ale przyznaję, wybraliście świetną metodę.
- No tak, czas się wytłumaczyć - westchnął. - To oczywiste, że po wyjściu będziesz liczył na wyjaśnienia.
- Prawdę mówiąc, jedyne, czego w tym momencie chciałbym się dowiedzieć - zeskoczyłem z krzesła - to czy macie tutaj bar...
Podszedłem do niego i przykładając dłoń do czoła, po chwili dodałem:
- Muszę się napić.
- I to jest twoja jedyna reakcja? Żadnego przerażenia? Paniki? Krzyków „Co to było?" albo „Niech ten głos wyjdzie z mojej głowy!"? - po Naprawdę jestem pod wrażeniem. Chodź, bar jest w tamtą stronę. Ja stawiam.
Ruszyliśmy korytarzem w kierunku przeciwnym niż ten, z którego nadszedł Lucjan. Całą drogę szliśmy w milczeniu. Gdy w końcu dotarliśmy pod wielkie, dwuskrzydłowe drzwi, Lucjan zmierzył mnie wzrokiem:
- Długo jeszcze będziesz się tak na mnie dąsać?
- Ależ skąd - uśmiechnąłem się, wchodząc do sali. - Po prostu zrozumiałem lekcję i nie zamierzam już o nic więcej pytać.

Krąg Drugi.

Szliśmy korytarzem w milczeniu.
- Lucjanie? - zacząłem najmilszym tonem, na jaki było mnie stać. Gdy odpowiedział mi uśmiechem, na nowo rozpocząłem porzucony wątek:
- Nie myśl, że pod wrażeniem tamtego wydarzenia zapomniałem o naszej urwanej rozmowie. Wciąż nie odpowiedziałeś na żadne z moich pytań - kontynuowałem, nie zmieniając przymilnego wyrazu twarzy. Mina zrzedła mu błyskawicznie.
- Tylko mi nie mów, że Ty też bezmyślnie wykonujesz rozkazy nawet nie wnikając w ich bezsensowność - rzekłem, całkowicie zmieniając ton na bardziej sarkastyczny.
- Och, więc Will wciąż pracuje w Przedsionku? - ożywił się zaskoczony całkowicie ignorując mój sarkazm. - To on powiedział ci coś takiego, prawda? Rety, ten gość zupełnie nie ma podejścia do ludzi. Nic dziwnego, ze teraz masz pretensje - westchnął, łapiąc się na głowę.
- Rozumiem, że możesz nie znać motywów tych przepisów, ale chyba przyznasz, że są one idiotyczne? Poza tym, czy nie powinniście mieć za złe tego, że ci ze Szkolenia część swojej roboty zrzucają na was? Przecież człowiek, którego już uspokoili może znowu wpaść w panikę, kiedy dowie się, że trafił do Piekła.
- To prawda, szkoleniowcy starają się jak najwięcej zrzucić na innych, dlatego ciężar ponownego uspokajania zmarłych spada na nas. A wizja spędzenia wieczności tutaj nieraz jest dla nich cięższa niż sam fakt bycia martwym... Nawet nie wiesz jaka to ulga, gdy osoba wysiadająca z windy nie krzyczy! - klepnął mnie w plecy ożywiając się. - Swoją drogą, szkoleniowy oddział psychiatryczny jest o wiele lepszy, niż nasz, ale większość grzeszników i tak prędzej czy później wraca do normy. Chociaż... - zawahał się - są pewne nieuleczalne przypadki. A co tam, pokażę ci jeden!

Weszliśmy do sali przypominającej szkolną stołówkę. W przeciwieństwie do innych części Piekła, blok szpitalny był dość wyludniony. Nawet tutaj, w jego „centrum towarzyskim" znajdowało się tylko kilka osób. Mężczyźni siedzieli razem przy stole na środku sali. Mimo tego, że wszyscy byli ubrani w dziwne stroje przypominające mundury, nie sprawiali wrażenia chorych.
- Wyglądają względnie normalnie - zauważyłem.
- Ćśśś... Tylko posłuchaj.
Zajęliśmy miejsca przy stole w kącie i zaczęliśmy przysłuchiwać się rozmowie.Widocznie nawet nas nie zauważyli, zajęci sobą nawzajem.
- Ech, to miejsce byłoby nawet do zniesienia... - mówił pochylony nad szklanką blondyn o dziwnych brwiach, wyraźnie przygnębiony - gdybym nie był tu z tobą... - zerknął na rozbawionego blondyna w okularach.
- Czy wieczność nie wydaje się wspaniałą perspektywą, jeśli możesz spędzić ją ze mną? - przerwał mu okularnik, po czym roześmiał się niezwykle głośno.
- ...i z tobą - podjął wątek, zerkając z ukosa na długowłosego blondyna, który chichocząc obejmował ramieniem powietrze.
- Mógłbyś nie przeszkadzać kiedy rozmawiam z damą? - zirytował się tamten, po czym zwrócił się do swojej wiszącej w powietrzu ręki. - Oui oui, mon ami. W rzeczy samej, prawdziwy prostak.
- Przecież tam nikogo nie ma. Mówisz do ręki, durny żabojadzie! - obruszył się.
- Mógłbyś wreszcie przestać zrzędzić, przeklęty moczymordo! Ciągle tylko chlejesz i narzekasz. Co ci tak przeszkadza w miejscu, w którym jest tyle pięknych pań? - wznosząc ręce, potoczył wzrokiem po sali, w której nie było ani jednej kobiety.
- Znów się kłócą. Dobrze, bardzo dobrze. Te sprzeczki odwracają ich uwagę ode mnie. Gdy tylko wyniszczą ich wojny pomiędzy sobą nawzajem, bez trudu pokonam ich wszystkich - mówił do siebie z uśmiechem srebrnowłosy mężczyzna w szaliku.
- Cały czas mówisz na głos, Rosjo - rzekł „krzaczastobrewy" zrezygnowanym tonem.
- Och, przecież to tylko niewinne żarty. O co ty mnie podejrzewasz, Anglio? -  spytał niewinnie, ani na moment nie zmieniając wyrazu twarzy.
W tym momencie drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem i do sali wpadł rozentuzjazmowany albinos, od progu krzycząc:
- Oto niesamowity-ja* przybył, aby ożywić wam ten szary, nudny dzień samą swoją obecnością!
Nie czekając na odpowiedź, przysiadł się do stolika. Od razu przysunął się do srebrnowłosego:
- Hej, Rosjo! Co powiesz na jakąś bitewkę? Tylko ty i niesamowity-ja na całą resztę!
- Brzmi ciekawie. Dawno razem nie walczyliśmy, Prusy. Kiedy to ostatnio było? Przy rozbiorach Polski?
- Co ty na to, Anglio? - rzucił wyzywająco w kierunku „krzaczastobrewego", nie zważając na wywody tamtego.
- Ja spasuję - odrzekł spokojnie blondyn, podnosząc szklankę do ust.
- W takim razie ja wchodzę! - wyrwał się długowłosy. - Jeśli on nie bierze udziału, ja chętnie się przyłączę.
- A ty? Wchodzisz w to, Ameryko?  - albinos zwrócił się do okularnika.
- Zgoda! Niech Iggy wie, co traci! - wykrzyknął wesoło, wskazując na popijającego blondyna.
- Beze mnie przynajmniej szanse są wyrównane - próbował odgryźć się tamten, siląc się na spokój. - Poza tym, mówiłem ci, żebyś mnie tak nie nazywał.
- Ha ha! Bez ciebie mamy nawet przewagę! Ja i Francja bez problemu wygramy, bo w końcu jestem bohaterem! - znów roześmiał się głośno.
Jego rozmówca nie odpowiedział. Złapał się tylko za głowę, głośno wzdychając, podczas gdy tamci zaczęli dyskutować nad strategią.

W tym momencie odwróciliśmy się do siebie.
- To jest ten „ciężki przypadek"?
- Jak najbardziej - Lucjan skinął głową.
- Ten o dziwnych brwiach wydaje się dość normalny.
- Ale to on jest sprawcą całego zamieszania!
Nie czekając na moją odpowiedź, zaczął wyjaśniać:
- Ten narzekający to Artur, długowłosy zwie się Francis, w szaliku jest Ivan, obok niego - Gilbert, a okularnikowi na imię Alfred. Artur trafił do Piekła za uprawianie czarnej magii.
W miejscu takim jak to nic nie mogło mnie już zdziwić. Przeszedłem więc do bardziej frapującego mnie tematu:
- A reszta?
- Pomagali mu w rytuałach. Trafili tutaj właśnie po nieudanej próbie przeprowadzenia jednego, która zakończyła się tragicznie w skutkach - po wymownej pauzie podjął ponownie. - Nie zagłębiając się w skomplikowane medyczne terminy: po prostu podejrzewamy, że zwariowali po trafieniu do Piekła.
- Czyli przyznajesz, że tak naprawdę nie wiecie, co im jest?
- To wcale nie tak! - Lucjan obruszył się. - Wiele osób dostaje szoku pourazowego po śmierci, a co dopiero po dostaniu się do Piekła! Dla nas to wręcz już standard, że nowo przybyli wariują, mają omamy, słyszą głosy, uważają się za kogoś innego. Nie uwierzysz, ilu Napoleonów przetoczyło się przez ten oddział! Po prostu jest to już sytuacja na tyle powszechna, że nie zagłębiamy się w konkrety.
- Więc co takiego wyjątkowego jest w nich? - spojrzałem w stronę coraz głośniej krzyczącej gromadki.
- Niezależnie od stanu, wszyscy prędzej czy później wracają do normy, uspokajają się, przyzwyczajają do nowej sytuacji. Ci tutaj nie wykazują żadnych oznak poprawy, nie ma najmniejszej zmiany w ich zachowaniu od kiedy tu przybyli.
Zamyśliłem się, obserwując jak Artur traci cierpliwość, rzuca się na Francisa i zaczynają wzajemnie okładać się pięściami. Coś innego przyszło mi do głowy:
- Czy są niebezpieczni? - spytałem.
Lucjan zerknął w stronę bijących się mężczyzn:
- Nazywają się nazwami państw i tłuką ile popadnie, ale dla ludzi z zewnątrz są raczej niegroźni.
- Dlaczego więc izolujecie ich?
- Och, zauważyłeś - Lucjan spojrzał na mnie wzrokiem pozbawionym zaskoczenia, lecz jednak trochę dziwnym. Zupełnie jakby spodziewał się takiego spostrzeżenia. - Bo są nieobliczalni. Mogą wyrządzić komuś krzywdę choćby nieumyślnie.
Po chwili milczenia, wstał.
- To już chyba wszystko. Czy chciałbyś wiedzieć coś jeszcze?
- Zastanawia mnie tylko - również się podniosłem - dlaczego jest taki spokojny, mimo tego, że to on wciągnął siebie i kolegów w to bagno?
- Och, Artur z pewnością bardzo przejmuje się tym, że przyjaciele znaleźli się tutaj z jego winy, ale wstydzi się do tego przyznać - zaśmiał się Lucjan, gdy szliśmy do drzwi. - To wręcz podręcznikowy przykład tsundere.

* W oryginale Prusy sam o sobie mówi „Ore-sama". „Ore" jest jednym z japońskich odpowiedników słowa „ja". Zaś przyrostek „sama" to forma grzecznościowa, która dodana do czyjegoś imienia ma podkreślać wyższość danej osoby. Dodawanie tego przyrostka do własnego imienia lub słowa „ja" jest uważane za przejaw arogancji czy egoizmu. Wielu tłumaczy przekłada to po prostu jako „Niesamowity-ja", więc z powodu przyzwyczajenia do tego tłumaczenia ja również trzymam się tej wersji.

Krąg Pierwszy.

Drzwi windy otworzyły się. Ujrzałem duże pomieszczenie bez okien, lecz wciąż dobrze oświetlone dzięki wielkiemu żyrandolowi na suficie oraz pomniejszym lampom na ścianach. Po wielkości tego miejsca oraz sporej ilości drzwi i przejść z każdej strony domyśliłem się, że musi to być coś w rodzaju głównego holu, gdzie przecinają się wszystkie korytarze. Wskazywałby na to również fakt, że panował tu dość duży ruch. Przy wejściu do windy czekał na mnie młodo wyglądający mężczyzna o ognistoczerwonych włosach i oczach. Gdy wysiadłem z windy, uśmiechnął się przyjaźnie:
- Witamy w Piekle, panie Grant - rzekł wyciągając do mnie rękę. - Chociaż wolałbym od razu przejść „na ty" jeśli można. Nie lubię zbytnich formalności.
- A więc Ty zapewne jesteś moim przewodnikiem? - uścisnąłem jego dłoń.
- Owszem, przydzielono mnie do Ciebie. Na imię mi Lucjan i chciałbym abyś właśnie tak się do mnie zwracał.
- Dobrze Lucjanie, a czy w zamian mógłbyś mi pomóc z pewnym dylematem?
- Oczywiście, wal śmiało! Większość ludzi już po samym przybyciu tutaj chce się dowiedzieć mnóstwa rzeczy. Można by powiedzieć, że zadawanie pytań to stały punkt wycieczki.
Odchrząknąłem:
- Po co mi właściwie przewodnik? Po co w takim razie było szkolenie? Dlaczego część roboty odwalasz Ty, a część Ci ze szkolenia? Dlaczego całe to „przygotowanie" nie może odbywać się w jednym miejscu? Czy to jakiś pokrętny sposób na zwiększenie liczby etatów? - spytałem z dezaprobatą w głosie.
- Ech... - zmieszany odwrócił wzrok drapiąc się po głowie. - Ten tego... To dlatego, że...
- Nie uważasz, że to trochę absurdalne? Chciałbym poznać człowieka odpowiedzialnego za tak idiotyczne rozplanowanie biurokracji.
- Bo widzisz... on właśnie... Och, czy ty też to słyszałeś?! - zerwał się nagle.
- Co? Wcale niczego nie słyszałem - zirytowałem się. Czy ty próbujesz... - przerwałem, gdyż w tej chwili rzeczywiście usłyszałem coś jakby odgłos przewracanych mebli. Po chwili w pokoju obok wybuchł gromki śmiech.
- A co ty nam możesz zrobić, kurduplu? - usłyszałem męski głos zza ściany.
- Nie nazywaj mnie kurduplem!!! - padło w odpowiedzi.
Po serii bliżej nieokreślonych dźwięków, drzwi otworzyły się z hukiem. Przeklinając pod nosem, z pokoju wypadł młody chłopak podpierający się kulami. Zauważyłem, że niósł coś pod pachą.
- Dlaczego chodzisz o kulach, Ed? - zaniepokoił się Lucjan.
Wzburzony jeszcze chłopak dopiero teraz nas zauważył. Ruszył w naszym kierunku. Miał blond włosy związane w warkocz oraz długi, czerwony płaszcz. Rzeczywiście był wyjątkowo niski.
- Ci idioci znów przetopili moją nogę na puchar do wina! - obruszył się, pokazując nam trzymany w ręku przedmiot. - Nie mógłbyś czegoś z nimi zrobić? - spytał raczej z żalem niż wyrzutem.
Dopiero teraz zauważyłem, że lewa nogawka jego spodni była pusta. Również prawą rękę miał w całości stalową.
- Zawsze można nałożyć jakąś sankcję za zakłócanie porządku... Albo odciąć ich od alkoholu - mruknął pod nosem. - Ważniejsze jest teraz czy mogę Ci jakoś pomóc?
- To nic takiego, poradzę sobie. Przytrzymaj tylko - podał mu puchar.
Podpierając się łokciem na kuli, złączył dłonie. Po chwili skupienia przyłożył je do pucharu. Ten nagle zaczął jakby topnieć i formować nowy kształt. Moment później Lucjan trzymał w rękach stalową protezę nogi. Wręczył ją chłopakowi.
- No, to teraz tylko ją podłączyć - rzekł zadowolony blondyn. Wziął ją pod pachę i chwytając kule ruszył w kierunku jednego z korytarzy. Nieco opornie mu to szło. Lucjan patrzył przez chwilę na oddalającego się konusa, po czym wykrzyknął:
- Niechże mu ktoś pomoże albo chociaż znajdzie jakiś wózek, bo patrzeć na to nie mogę!
Dwóch ludzi przechodzących obok natychmiast ruszyło za chłopakiem. Lucjan odwrócił się do mnie. Widząc nieme pytanie w moich oczach zaczął wyjaśniać:
- To jest Edward Elric, trafił do Piekła za uprawianie alchemii, sztuki od dawna już zakazanej.
- Ach, więc to dlatego on...
- Owszem. Mimo tak młodego wieku jest jednym z najlepszych żyjących alchemików. Specjalizuje się zwłaszcza w transmutacji metali, dzięki czemu potrafi sam stworzyć swoje protezy - westchnął. - Jednak wciąż nie umie samodzielnie ich sobie zamontować, dlatego ta umiejętność jest bezużyteczna bez pomocy mechanika.
- A co stało się z jego kończynami?
- Nie wiemy, był taki już kiedy tu trafił. Alchemia rządzi się swoimi prawami, podejrzewamy, że stracił je przez złamanie jednego z jej najważniejszych zakazów. Sam jednak nigdy nie zdradził szczegółów. To dla niego drażliwy temat, więc nawet nie próbuj go wypytywać, bo skończysz jak tamci - wskazał na pomieszczenie, z którego blondyn wyszedł. Przez otwarte drzwi widać było kilku wielkich jak dęby mężczyzn, którzy jęcząc z bólu próbowali podnieść się na nogi. - Może wygląda na niegroźnego konusa, ale to tylko do czasu, gdy się zdenerwuje. A nerwowy jest i to bardzo.
- I zaatakowali kogoś takiego?
- A gdzie tam, aż tak głupi nie są, ale wiesz jak to jest z pijackimi pomysłami. Pewnie chcąc się zabawić, odkręcili mu ją, gdy spał. Inaczej nie pozwoliłby odebrać jej sobie tak łatwo.
Przełknąłem ślinę. Po chwili milczenia, Lucjan odezwał się:
- Jeżeli nie masz więcej pytań, kontynuujmy wycieczkę.
- Właściwie mam jedno: dlaczego nazwałeś go jednym z najlepszych żyjących alchemików? Dopiero teraz mnie to uderzyło.
- Hę? Co? Ach, to! N-no tak, pomyliłem się, bo trafił tu niedawno. Oczywiście już nie żyje, ale bądź co bądź wciąż należy do grona najlepszych alchemików, jacy w ogóle istnieli - zaśmiał się nieco nerwowo. - Ale teraz naprawdę już chodźmy.

Prolog.

Wszedłem do niewielkiego pomieszczenia. Mimo braku okien było ono niezwykle rozjaśnione dzięki białym ścianom, podłodze i sufitowi, od których biła jakby lekka poświata. Gdy tylko przekroczyłem próg, drzwi za mną zniknęły. Na przeciwko mnie, za pozłacaną kratą, znajdowała się niewielka winda słabo oświetlona małą żarówką. Jedynym umeblowaniem pokoiku była szafka na akta po lewej stronie oraz eleganckie, dębowe biurko po prawej, wraz z siedzącym za nim urzędnikiem. Elegancki i schludnie ubrany tak bardzo zlał się z otoczeniem, że początkowo wziąłem go za element wystroju. Swój błąd uświadomiłem sobie dopiero, gdy poruszył się odruchowo poprawiając okulary. Widocznie mnie nie zauważył, gdyż mruczał pod nosem:
- Okropność, doprawdy okropność. Rozumiem, że administracja ma ubytki w tym dziale, ale czemu akurat mnie przydzielono do tych szkodników?
 Lekko odchrząknąłem. Podniósł wzrok i wreszcie mnie dostrzegł:
- Ach, tak. Pan... - zerknął na papiery leżące na biurku - Grant, jak mniemam? Czekaliśmy na pana. Proszę chwilę zaczekać.
Wziął jeden z dokumentów i szybko przeleciał go wzrokiem. Nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, odezwał się ponownie:
- Został pan skierowany na dół, rozumiem - wstał i odsunął kratę windy. - Proszę tędy - rzekł zapraszając mnie gestem. Zbliżyłem się do niego, lecz nie wszedłem do środka.
- Jak to „na dół"? - spytałem zdziwiony. - Za co?
- Dowie się pan wszystkiego na dole - ponaglał mnie.
- Ale przecież to samo powinno być w aktach, które przed chwilą pan czytał!
- Nie mam uprawnień, ani powodów, by ujawnić panu treść tych dokumentów. Tu, w Przedsionku, tylko kierujemy przybyłych w odpowiednią stronę, nic więcej.
Lekko, ale stanowczo popchnął mnie w kierunku windy. Gdy wszedłem do środka, zasunął za mną kratę.
- Dlaczego nie mogli chociaż uprzedzić mnie wtedy? - nie dawałem za wygraną.
- Nie odpowiadam za odgórnie ustalone przepisy, ja ich tylko przestrzegam - poprawił okulary i wcisnął jeden z przycisków obok windy. Gdy ta powoli ruszyła w dół, wrócił na swoje miejsce. Dosłyszałem jeszcze jak mówi sam do siebie:
- Przeklęte pasożyty. Nawet nie potrafią dostosować się do zasad. Uch, że też w ogóle musiałem dotknąć jednego.
Gdy zniknął z pola widzenia, oparłem się plecami o ścianę.
 - Czyli jednak trafiłem na dół - westchnąłem przymykając oczy. - Nie ma się co dziwić, przecież rozważałem i tę możliwość. W końcu właśnie na to przygotowywali nas na Szkoleniu, więc nie powinienem mieć pretensji... Zaraz! - otworzyłem oczy podrywając się nagłym ruchem. - A właśnie, ze powinienem! Przecież tu nic nie jest tak jak powinno! Podsumujmy fakty. Umarłem i trafiłem na „Szkolenie" - miejsce gdzie oswaja się zmarłych z myślą, że nie żyją i uprzedza o ewentualnych możliwościach spędzenia wieczności takich jak Piekło czy Niebo. Może i normalnie trudno byłoby uwierzyć w istnienie czegoś takiego, ale dość łatwo przychodzi to komuś, kto się tam znalazł... A przynajmniej tak było w moim przypadku... - zamyśliłem się, przypominając sobie o tych wszystkich przerażonych histerykach i wściekłych cholerykach. - Człowieka gotowego, czyli pogodzonego już ze swoim losem, wysyła się dalej. I tu niespodzianka: żadnych sądów ostatecznych czy szali ważącej duszę - urzędnik sucho oznajmia gdzie trafiłeś i bez żadnych wyjaśnień pakuje Cię do windy. Nie mogli podczas Szkolenia uprzedzić Cię gdzie trafisz, choć Twoje akta mieli. W „Przedsionku" jest jeszcze gorzej, bo nie możesz nawet się dowiedzieć za co zostałeś skazany. A jako że po śmierci traci się pamięć, nie możesz również bronić się czy zaprotestować. Reasumując: zanim grzesznik przypomni sobie śmiertelne życie i powód swojego skazania, będzie już za późno, by cokolwiek zmienić. Przecież to absurd! Choć z drugiej strony nieźle przemyślany... Urzędasy mają dzięki temu mniej roboty, szkoda tylko, że naszym kosztem. Ech, będę musiał poszukać tam na dole kogoś, komu można by złożyć skargę na ten syf - westchnąłem widząc, że winda (która, swoją drogą, jechała niesamowicie wolno, ale już mnie to nawet nie dziwiło) dojeżdża już na miejsce.

Powitanie.

Tak naprawdę piszę to tutaj tylko z powodu limitu znaków w rubryczce „opis".

Możecie to uznać za post powitalny.

Fanfik anime, jak wdzięczny tytuł wskazuje z crossoverem jako motywem przewodnim. W tym uniwersum kanoniczność jest pojęciem względnym. Twór ten stale łamie kanon, wykracza poza szablony, przełamuje konwencje, przeciera nowe szlaki... oh zaraz, znów się rozpędziłam. Właściwie jest to typowe amatorskie opko i jak inne blogaskowe twory zostało stworzone tylko po to, żeby dać upust zapędom ałtoreczki do pisania. Brzmi zachęcająco, nieprawdaż?

Dlaczego więc publikuję owe „dzieło" mógłby ktoś spytać. Otóż jestem maniakalnym grammar nazi z obsesją na punkcie poprawności językowej i chciałabym popracować nad stylem. Dlatego będę niezmiernie wdzięczna za każdą, nawet najostrzejszą uwagę dotyczącą interpunkcji, ortografii czy stylistyki, a jeszcze bardziej doceniłabym ewentualne sugestie poprawek.

Produkt w 100% wolny od wszelkiego yaoi, shounen-ai czy konserwantów. Może za to zawierać śladowe ilości głupoty oraz bardziej liczne dawki nonsensu i absurdu.

Pierwszy wpis już w przygotowaniu, przechodzi właśnie korektę.
Czyli zależnie od humoru wybrednej korektorki może pojawić się zarówno jutro, jak i za miesiąc ಠ_ಠ