Krąg Pierwszy.

Drzwi windy otworzyły się. Ujrzałem duże pomieszczenie bez okien, lecz wciąż dobrze oświetlone dzięki wielkiemu żyrandolowi na suficie oraz pomniejszym lampom na ścianach. Po wielkości tego miejsca oraz sporej ilości drzwi i przejść z każdej strony domyśliłem się, że musi to być coś w rodzaju głównego holu, gdzie przecinają się wszystkie korytarze. Wskazywałby na to również fakt, że panował tu dość duży ruch. Przy wejściu do windy czekał na mnie młodo wyglądający mężczyzna o ognistoczerwonych włosach i oczach. Gdy wysiadłem z windy, uśmiechnął się przyjaźnie:
- Witamy w Piekle, panie Grant - rzekł wyciągając do mnie rękę. - Chociaż wolałbym od razu przejść „na ty" jeśli można. Nie lubię zbytnich formalności.
- A więc Ty zapewne jesteś moim przewodnikiem? - uścisnąłem jego dłoń.
- Owszem, przydzielono mnie do Ciebie. Na imię mi Lucjan i chciałbym abyś właśnie tak się do mnie zwracał.
- Dobrze Lucjanie, a czy w zamian mógłbyś mi pomóc z pewnym dylematem?
- Oczywiście, wal śmiało! Większość ludzi już po samym przybyciu tutaj chce się dowiedzieć mnóstwa rzeczy. Można by powiedzieć, że zadawanie pytań to stały punkt wycieczki.
Odchrząknąłem:
- Po co mi właściwie przewodnik? Po co w takim razie było szkolenie? Dlaczego część roboty odwalasz Ty, a część Ci ze szkolenia? Dlaczego całe to „przygotowanie" nie może odbywać się w jednym miejscu? Czy to jakiś pokrętny sposób na zwiększenie liczby etatów? - spytałem z dezaprobatą w głosie.
- Ech... - zmieszany odwrócił wzrok drapiąc się po głowie. - Ten tego... To dlatego, że...
- Nie uważasz, że to trochę absurdalne? Chciałbym poznać człowieka odpowiedzialnego za tak idiotyczne rozplanowanie biurokracji.
- Bo widzisz... on właśnie... Och, czy ty też to słyszałeś?! - zerwał się nagle.
- Co? Wcale niczego nie słyszałem - zirytowałem się. Czy ty próbujesz... - przerwałem, gdyż w tej chwili rzeczywiście usłyszałem coś jakby odgłos przewracanych mebli. Po chwili w pokoju obok wybuchł gromki śmiech.
- A co ty nam możesz zrobić, kurduplu? - usłyszałem męski głos zza ściany.
- Nie nazywaj mnie kurduplem!!! - padło w odpowiedzi.
Po serii bliżej nieokreślonych dźwięków, drzwi otworzyły się z hukiem. Przeklinając pod nosem, z pokoju wypadł młody chłopak podpierający się kulami. Zauważyłem, że niósł coś pod pachą.
- Dlaczego chodzisz o kulach, Ed? - zaniepokoił się Lucjan.
Wzburzony jeszcze chłopak dopiero teraz nas zauważył. Ruszył w naszym kierunku. Miał blond włosy związane w warkocz oraz długi, czerwony płaszcz. Rzeczywiście był wyjątkowo niski.
- Ci idioci znów przetopili moją nogę na puchar do wina! - obruszył się, pokazując nam trzymany w ręku przedmiot. - Nie mógłbyś czegoś z nimi zrobić? - spytał raczej z żalem niż wyrzutem.
Dopiero teraz zauważyłem, że lewa nogawka jego spodni była pusta. Również prawą rękę miał w całości stalową.
- Zawsze można nałożyć jakąś sankcję za zakłócanie porządku... Albo odciąć ich od alkoholu - mruknął pod nosem. - Ważniejsze jest teraz czy mogę Ci jakoś pomóc?
- To nic takiego, poradzę sobie. Przytrzymaj tylko - podał mu puchar.
Podpierając się łokciem na kuli, złączył dłonie. Po chwili skupienia przyłożył je do pucharu. Ten nagle zaczął jakby topnieć i formować nowy kształt. Moment później Lucjan trzymał w rękach stalową protezę nogi. Wręczył ją chłopakowi.
- No, to teraz tylko ją podłączyć - rzekł zadowolony blondyn. Wziął ją pod pachę i chwytając kule ruszył w kierunku jednego z korytarzy. Nieco opornie mu to szło. Lucjan patrzył przez chwilę na oddalającego się konusa, po czym wykrzyknął:
- Niechże mu ktoś pomoże albo chociaż znajdzie jakiś wózek, bo patrzeć na to nie mogę!
Dwóch ludzi przechodzących obok natychmiast ruszyło za chłopakiem. Lucjan odwrócił się do mnie. Widząc nieme pytanie w moich oczach zaczął wyjaśniać:
- To jest Edward Elric, trafił do Piekła za uprawianie alchemii, sztuki od dawna już zakazanej.
- Ach, więc to dlatego on...
- Owszem. Mimo tak młodego wieku jest jednym z najlepszych żyjących alchemików. Specjalizuje się zwłaszcza w transmutacji metali, dzięki czemu potrafi sam stworzyć swoje protezy - westchnął. - Jednak wciąż nie umie samodzielnie ich sobie zamontować, dlatego ta umiejętność jest bezużyteczna bez pomocy mechanika.
- A co stało się z jego kończynami?
- Nie wiemy, był taki już kiedy tu trafił. Alchemia rządzi się swoimi prawami, podejrzewamy, że stracił je przez złamanie jednego z jej najważniejszych zakazów. Sam jednak nigdy nie zdradził szczegółów. To dla niego drażliwy temat, więc nawet nie próbuj go wypytywać, bo skończysz jak tamci - wskazał na pomieszczenie, z którego blondyn wyszedł. Przez otwarte drzwi widać było kilku wielkich jak dęby mężczyzn, którzy jęcząc z bólu próbowali podnieść się na nogi. - Może wygląda na niegroźnego konusa, ale to tylko do czasu, gdy się zdenerwuje. A nerwowy jest i to bardzo.
- I zaatakowali kogoś takiego?
- A gdzie tam, aż tak głupi nie są, ale wiesz jak to jest z pijackimi pomysłami. Pewnie chcąc się zabawić, odkręcili mu ją, gdy spał. Inaczej nie pozwoliłby odebrać jej sobie tak łatwo.
Przełknąłem ślinę. Po chwili milczenia, Lucjan odezwał się:
- Jeżeli nie masz więcej pytań, kontynuujmy wycieczkę.
- Właściwie mam jedno: dlaczego nazwałeś go jednym z najlepszych żyjących alchemików? Dopiero teraz mnie to uderzyło.
- Hę? Co? Ach, to! N-no tak, pomyliłem się, bo trafił tu niedawno. Oczywiście już nie żyje, ale bądź co bądź wciąż należy do grona najlepszych alchemików, jacy w ogóle istnieli - zaśmiał się nieco nerwowo. - Ale teraz naprawdę już chodźmy.