Krąg Drugi.

Szliśmy korytarzem w milczeniu.
- Lucjanie? - zacząłem najmilszym tonem, na jaki było mnie stać. Gdy odpowiedział mi uśmiechem, na nowo rozpocząłem porzucony wątek:
- Nie myśl, że pod wrażeniem tamtego wydarzenia zapomniałem o naszej urwanej rozmowie. Wciąż nie odpowiedziałeś na żadne z moich pytań - kontynuowałem, nie zmieniając przymilnego wyrazu twarzy. Mina zrzedła mu błyskawicznie.
- Tylko mi nie mów, że Ty też bezmyślnie wykonujesz rozkazy nawet nie wnikając w ich bezsensowność - rzekłem, całkowicie zmieniając ton na bardziej sarkastyczny.
- Och, więc Will wciąż pracuje w Przedsionku? - ożywił się zaskoczony całkowicie ignorując mój sarkazm. - To on powiedział ci coś takiego, prawda? Rety, ten gość zupełnie nie ma podejścia do ludzi. Nic dziwnego, ze teraz masz pretensje - westchnął, łapiąc się na głowę.
- Rozumiem, że możesz nie znać motywów tych przepisów, ale chyba przyznasz, że są one idiotyczne? Poza tym, czy nie powinniście mieć za złe tego, że ci ze Szkolenia część swojej roboty zrzucają na was? Przecież człowiek, którego już uspokoili może znowu wpaść w panikę, kiedy dowie się, że trafił do Piekła.
- To prawda, szkoleniowcy starają się jak najwięcej zrzucić na innych, dlatego ciężar ponownego uspokajania zmarłych spada na nas. A wizja spędzenia wieczności tutaj nieraz jest dla nich cięższa niż sam fakt bycia martwym... Nawet nie wiesz jaka to ulga, gdy osoba wysiadająca z windy nie krzyczy! - klepnął mnie w plecy ożywiając się. - Swoją drogą, szkoleniowy oddział psychiatryczny jest o wiele lepszy, niż nasz, ale większość grzeszników i tak prędzej czy później wraca do normy. Chociaż... - zawahał się - są pewne nieuleczalne przypadki. A co tam, pokażę ci jeden!

Weszliśmy do sali przypominającej szkolną stołówkę. W przeciwieństwie do innych części Piekła, blok szpitalny był dość wyludniony. Nawet tutaj, w jego „centrum towarzyskim" znajdowało się tylko kilka osób. Mężczyźni siedzieli razem przy stole na środku sali. Mimo tego, że wszyscy byli ubrani w dziwne stroje przypominające mundury, nie sprawiali wrażenia chorych.
- Wyglądają względnie normalnie - zauważyłem.
- Ćśśś... Tylko posłuchaj.
Zajęliśmy miejsca przy stole w kącie i zaczęliśmy przysłuchiwać się rozmowie.Widocznie nawet nas nie zauważyli, zajęci sobą nawzajem.
- Ech, to miejsce byłoby nawet do zniesienia... - mówił pochylony nad szklanką blondyn o dziwnych brwiach, wyraźnie przygnębiony - gdybym nie był tu z tobą... - zerknął na rozbawionego blondyna w okularach.
- Czy wieczność nie wydaje się wspaniałą perspektywą, jeśli możesz spędzić ją ze mną? - przerwał mu okularnik, po czym roześmiał się niezwykle głośno.
- ...i z tobą - podjął wątek, zerkając z ukosa na długowłosego blondyna, który chichocząc obejmował ramieniem powietrze.
- Mógłbyś nie przeszkadzać kiedy rozmawiam z damą? - zirytował się tamten, po czym zwrócił się do swojej wiszącej w powietrzu ręki. - Oui oui, mon ami. W rzeczy samej, prawdziwy prostak.
- Przecież tam nikogo nie ma. Mówisz do ręki, durny żabojadzie! - obruszył się.
- Mógłbyś wreszcie przestać zrzędzić, przeklęty moczymordo! Ciągle tylko chlejesz i narzekasz. Co ci tak przeszkadza w miejscu, w którym jest tyle pięknych pań? - wznosząc ręce, potoczył wzrokiem po sali, w której nie było ani jednej kobiety.
- Znów się kłócą. Dobrze, bardzo dobrze. Te sprzeczki odwracają ich uwagę ode mnie. Gdy tylko wyniszczą ich wojny pomiędzy sobą nawzajem, bez trudu pokonam ich wszystkich - mówił do siebie z uśmiechem srebrnowłosy mężczyzna w szaliku.
- Cały czas mówisz na głos, Rosjo - rzekł „krzaczastobrewy" zrezygnowanym tonem.
- Och, przecież to tylko niewinne żarty. O co ty mnie podejrzewasz, Anglio? -  spytał niewinnie, ani na moment nie zmieniając wyrazu twarzy.
W tym momencie drzwi wejściowe otworzyły się z hukiem i do sali wpadł rozentuzjazmowany albinos, od progu krzycząc:
- Oto niesamowity-ja* przybył, aby ożywić wam ten szary, nudny dzień samą swoją obecnością!
Nie czekając na odpowiedź, przysiadł się do stolika. Od razu przysunął się do srebrnowłosego:
- Hej, Rosjo! Co powiesz na jakąś bitewkę? Tylko ty i niesamowity-ja na całą resztę!
- Brzmi ciekawie. Dawno razem nie walczyliśmy, Prusy. Kiedy to ostatnio było? Przy rozbiorach Polski?
- Co ty na to, Anglio? - rzucił wyzywająco w kierunku „krzaczastobrewego", nie zważając na wywody tamtego.
- Ja spasuję - odrzekł spokojnie blondyn, podnosząc szklankę do ust.
- W takim razie ja wchodzę! - wyrwał się długowłosy. - Jeśli on nie bierze udziału, ja chętnie się przyłączę.
- A ty? Wchodzisz w to, Ameryko?  - albinos zwrócił się do okularnika.
- Zgoda! Niech Iggy wie, co traci! - wykrzyknął wesoło, wskazując na popijającego blondyna.
- Beze mnie przynajmniej szanse są wyrównane - próbował odgryźć się tamten, siląc się na spokój. - Poza tym, mówiłem ci, żebyś mnie tak nie nazywał.
- Ha ha! Bez ciebie mamy nawet przewagę! Ja i Francja bez problemu wygramy, bo w końcu jestem bohaterem! - znów roześmiał się głośno.
Jego rozmówca nie odpowiedział. Złapał się tylko za głowę, głośno wzdychając, podczas gdy tamci zaczęli dyskutować nad strategią.

W tym momencie odwróciliśmy się do siebie.
- To jest ten „ciężki przypadek"?
- Jak najbardziej - Lucjan skinął głową.
- Ten o dziwnych brwiach wydaje się dość normalny.
- Ale to on jest sprawcą całego zamieszania!
Nie czekając na moją odpowiedź, zaczął wyjaśniać:
- Ten narzekający to Artur, długowłosy zwie się Francis, w szaliku jest Ivan, obok niego - Gilbert, a okularnikowi na imię Alfred. Artur trafił do Piekła za uprawianie czarnej magii.
W miejscu takim jak to nic nie mogło mnie już zdziwić. Przeszedłem więc do bardziej frapującego mnie tematu:
- A reszta?
- Pomagali mu w rytuałach. Trafili tutaj właśnie po nieudanej próbie przeprowadzenia jednego, która zakończyła się tragicznie w skutkach - po wymownej pauzie podjął ponownie. - Nie zagłębiając się w skomplikowane medyczne terminy: po prostu podejrzewamy, że zwariowali po trafieniu do Piekła.
- Czyli przyznajesz, że tak naprawdę nie wiecie, co im jest?
- To wcale nie tak! - Lucjan obruszył się. - Wiele osób dostaje szoku pourazowego po śmierci, a co dopiero po dostaniu się do Piekła! Dla nas to wręcz już standard, że nowo przybyli wariują, mają omamy, słyszą głosy, uważają się za kogoś innego. Nie uwierzysz, ilu Napoleonów przetoczyło się przez ten oddział! Po prostu jest to już sytuacja na tyle powszechna, że nie zagłębiamy się w konkrety.
- Więc co takiego wyjątkowego jest w nich? - spojrzałem w stronę coraz głośniej krzyczącej gromadki.
- Niezależnie od stanu, wszyscy prędzej czy później wracają do normy, uspokajają się, przyzwyczajają do nowej sytuacji. Ci tutaj nie wykazują żadnych oznak poprawy, nie ma najmniejszej zmiany w ich zachowaniu od kiedy tu przybyli.
Zamyśliłem się, obserwując jak Artur traci cierpliwość, rzuca się na Francisa i zaczynają wzajemnie okładać się pięściami. Coś innego przyszło mi do głowy:
- Czy są niebezpieczni? - spytałem.
Lucjan zerknął w stronę bijących się mężczyzn:
- Nazywają się nazwami państw i tłuką ile popadnie, ale dla ludzi z zewnątrz są raczej niegroźni.
- Dlaczego więc izolujecie ich?
- Och, zauważyłeś - Lucjan spojrzał na mnie wzrokiem pozbawionym zaskoczenia, lecz jednak trochę dziwnym. Zupełnie jakby spodziewał się takiego spostrzeżenia. - Bo są nieobliczalni. Mogą wyrządzić komuś krzywdę choćby nieumyślnie.
Po chwili milczenia, wstał.
- To już chyba wszystko. Czy chciałbyś wiedzieć coś jeszcze?
- Zastanawia mnie tylko - również się podniosłem - dlaczego jest taki spokojny, mimo tego, że to on wciągnął siebie i kolegów w to bagno?
- Och, Artur z pewnością bardzo przejmuje się tym, że przyjaciele znaleźli się tutaj z jego winy, ale wstydzi się do tego przyznać - zaśmiał się Lucjan, gdy szliśmy do drzwi. - To wręcz podręcznikowy przykład tsundere.

* W oryginale Prusy sam o sobie mówi „Ore-sama". „Ore" jest jednym z japońskich odpowiedników słowa „ja". Zaś przyrostek „sama" to forma grzecznościowa, która dodana do czyjegoś imienia ma podkreślać wyższość danej osoby. Dodawanie tego przyrostka do własnego imienia lub słowa „ja" jest uważane za przejaw arogancji czy egoizmu. Wielu tłumaczy przekłada to po prostu jako „Niesamowity-ja", więc z powodu przyzwyczajenia do tego tłumaczenia ja również trzymam się tej wersji.