Wszedłem do niewielkiego pomieszczenia. Mimo braku okien było ono niezwykle rozjaśnione dzięki białym ścianom, podłodze i sufitowi, od których biła jakby lekka poświata. Gdy tylko przekroczyłem próg, drzwi za mną zniknęły. Na przeciwko mnie, za pozłacaną kratą, znajdowała się niewielka winda słabo oświetlona małą żarówką. Jedynym umeblowaniem pokoiku była szafka na akta po lewej stronie oraz eleganckie, dębowe biurko po prawej, wraz z siedzącym za nim urzędnikiem. Elegancki i schludnie ubrany tak bardzo zlał się z otoczeniem, że początkowo wziąłem go za element wystroju. Swój błąd uświadomiłem sobie dopiero, gdy poruszył się odruchowo poprawiając okulary. Widocznie mnie nie zauważył, gdyż mruczał pod nosem:
- Okropność, doprawdy okropność. Rozumiem, że administracja ma ubytki w tym dziale, ale czemu akurat mnie przydzielono do tych szkodników?
Lekko odchrząknąłem. Podniósł wzrok i wreszcie mnie dostrzegł:
- Ach, tak. Pan... - zerknął na papiery leżące na biurku - Grant, jak mniemam? Czekaliśmy na pana. Proszę chwilę zaczekać.
Wziął jeden z dokumentów i szybko przeleciał go wzrokiem. Nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, odezwał się ponownie:
- Został pan skierowany na dół, rozumiem - wstał i odsunął kratę windy. - Proszę tędy - rzekł zapraszając mnie gestem. Zbliżyłem się do niego, lecz nie wszedłem do środka.
- Jak to „na dół"? - spytałem zdziwiony. - Za co?
- Dowie się pan wszystkiego na dole - ponaglał mnie.
- Ale przecież to samo powinno być w aktach, które przed chwilą pan czytał!
- Nie mam uprawnień, ani powodów, by ujawnić panu treść tych dokumentów. Tu, w Przedsionku, tylko kierujemy przybyłych w odpowiednią stronę, nic więcej.
Lekko, ale stanowczo popchnął mnie w kierunku windy. Gdy wszedłem do środka, zasunął za mną kratę.
- Dlaczego nie mogli chociaż uprzedzić mnie wtedy? - nie dawałem za wygraną.
- Nie odpowiadam za odgórnie ustalone przepisy, ja ich tylko przestrzegam - poprawił okulary i wcisnął jeden z przycisków obok windy. Gdy ta powoli ruszyła w dół, wrócił na swoje miejsce. Dosłyszałem jeszcze jak mówi sam do siebie:
- Przeklęte pasożyty. Nawet nie potrafią dostosować się do zasad. Uch, że też w ogóle musiałem dotknąć jednego.
Gdy zniknął z pola widzenia, oparłem się plecami o ścianę.
- Czyli jednak trafiłem na dół - westchnąłem przymykając oczy. - Nie ma się co dziwić, przecież rozważałem i tę możliwość. W końcu właśnie na to przygotowywali nas na Szkoleniu, więc nie powinienem mieć pretensji... Zaraz! - otworzyłem oczy podrywając się nagłym ruchem. - A właśnie, ze powinienem! Przecież tu nic nie jest tak jak powinno! Podsumujmy fakty. Umarłem i trafiłem na „Szkolenie" - miejsce gdzie oswaja się zmarłych z myślą, że nie żyją i uprzedza o ewentualnych możliwościach spędzenia wieczności takich jak Piekło czy Niebo. Może i normalnie trudno byłoby uwierzyć w istnienie czegoś takiego, ale dość łatwo przychodzi to komuś, kto się tam znalazł... A przynajmniej tak było w moim przypadku... - zamyśliłem się, przypominając sobie o tych wszystkich przerażonych histerykach i wściekłych cholerykach. - Człowieka gotowego, czyli pogodzonego już ze swoim losem, wysyła się dalej. I tu niespodzianka: żadnych sądów ostatecznych czy szali ważącej duszę - urzędnik sucho oznajmia gdzie trafiłeś i bez żadnych wyjaśnień pakuje Cię do windy. Nie mogli podczas Szkolenia uprzedzić Cię gdzie trafisz, choć Twoje akta mieli. W „Przedsionku" jest jeszcze gorzej, bo nie możesz nawet się dowiedzieć za co zostałeś skazany. A jako że po śmierci traci się pamięć, nie możesz również bronić się czy zaprotestować. Reasumując: zanim grzesznik przypomni sobie śmiertelne życie i powód swojego skazania, będzie już za późno, by cokolwiek zmienić. Przecież to absurd! Choć z drugiej strony nieźle przemyślany... Urzędasy mają dzięki temu mniej roboty, szkoda tylko, że naszym kosztem. Ech, będę musiał poszukać tam na dole kogoś, komu można by złożyć skargę na ten syf - westchnąłem widząc, że winda (która, swoją drogą, jechała niesamowicie wolno, ale już mnie to nawet nie dziwiło) dojeżdża już na miejsce.
- Okropność, doprawdy okropność. Rozumiem, że administracja ma ubytki w tym dziale, ale czemu akurat mnie przydzielono do tych szkodników?
Lekko odchrząknąłem. Podniósł wzrok i wreszcie mnie dostrzegł:
- Ach, tak. Pan... - zerknął na papiery leżące na biurku - Grant, jak mniemam? Czekaliśmy na pana. Proszę chwilę zaczekać.
Wziął jeden z dokumentów i szybko przeleciał go wzrokiem. Nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, odezwał się ponownie:
- Został pan skierowany na dół, rozumiem - wstał i odsunął kratę windy. - Proszę tędy - rzekł zapraszając mnie gestem. Zbliżyłem się do niego, lecz nie wszedłem do środka.
- Jak to „na dół"? - spytałem zdziwiony. - Za co?
- Dowie się pan wszystkiego na dole - ponaglał mnie.
- Ale przecież to samo powinno być w aktach, które przed chwilą pan czytał!
- Nie mam uprawnień, ani powodów, by ujawnić panu treść tych dokumentów. Tu, w Przedsionku, tylko kierujemy przybyłych w odpowiednią stronę, nic więcej.
Lekko, ale stanowczo popchnął mnie w kierunku windy. Gdy wszedłem do środka, zasunął za mną kratę.
- Dlaczego nie mogli chociaż uprzedzić mnie wtedy? - nie dawałem za wygraną.
- Nie odpowiadam za odgórnie ustalone przepisy, ja ich tylko przestrzegam - poprawił okulary i wcisnął jeden z przycisków obok windy. Gdy ta powoli ruszyła w dół, wrócił na swoje miejsce. Dosłyszałem jeszcze jak mówi sam do siebie:
- Przeklęte pasożyty. Nawet nie potrafią dostosować się do zasad. Uch, że też w ogóle musiałem dotknąć jednego.
Gdy zniknął z pola widzenia, oparłem się plecami o ścianę.
- Czyli jednak trafiłem na dół - westchnąłem przymykając oczy. - Nie ma się co dziwić, przecież rozważałem i tę możliwość. W końcu właśnie na to przygotowywali nas na Szkoleniu, więc nie powinienem mieć pretensji... Zaraz! - otworzyłem oczy podrywając się nagłym ruchem. - A właśnie, ze powinienem! Przecież tu nic nie jest tak jak powinno! Podsumujmy fakty. Umarłem i trafiłem na „Szkolenie" - miejsce gdzie oswaja się zmarłych z myślą, że nie żyją i uprzedza o ewentualnych możliwościach spędzenia wieczności takich jak Piekło czy Niebo. Może i normalnie trudno byłoby uwierzyć w istnienie czegoś takiego, ale dość łatwo przychodzi to komuś, kto się tam znalazł... A przynajmniej tak było w moim przypadku... - zamyśliłem się, przypominając sobie o tych wszystkich przerażonych histerykach i wściekłych cholerykach. - Człowieka gotowego, czyli pogodzonego już ze swoim losem, wysyła się dalej. I tu niespodzianka: żadnych sądów ostatecznych czy szali ważącej duszę - urzędnik sucho oznajmia gdzie trafiłeś i bez żadnych wyjaśnień pakuje Cię do windy. Nie mogli podczas Szkolenia uprzedzić Cię gdzie trafisz, choć Twoje akta mieli. W „Przedsionku" jest jeszcze gorzej, bo nie możesz nawet się dowiedzieć za co zostałeś skazany. A jako że po śmierci traci się pamięć, nie możesz również bronić się czy zaprotestować. Reasumując: zanim grzesznik przypomni sobie śmiertelne życie i powód swojego skazania, będzie już za późno, by cokolwiek zmienić. Przecież to absurd! Choć z drugiej strony nieźle przemyślany... Urzędasy mają dzięki temu mniej roboty, szkoda tylko, że naszym kosztem. Ech, będę musiał poszukać tam na dole kogoś, komu można by złożyć skargę na ten syf - westchnąłem widząc, że winda (która, swoją drogą, jechała niesamowicie wolno, ale już mnie to nawet nie dziwiło) dojeżdża już na miejsce.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz